ରାୟଗଡା : ( ପ୍ରତିଫଳନ ମିଡ଼ିଆ )
ପୂର୍ବତନ ସିଡିଏମଓ ତଥା ଜଣେ ସହୃଦୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଡାକ୍ତର ରଘୁ ନନ୍ଦନ ମହାରଣାଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ବିଭିନ୍ନ ମହଲରେ ଶୋକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି । ନ୍ୟୁ କଲୋନୀସ୍ଥିତ ତାଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ବାସଭବନରେ ଆଜି ସକାଳୁ ସେ ଶେଷ ନିଶ୍ଵାସ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି । ମୃତ୍ୟୁ ବେଳକୁ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ବଡ଼ ପୁଅ, ପୁତ୍ର ବଧୂ, ଦୁଇ ନାତି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ଡ଼. ରଘୁ ନନ୍ଦନ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶିଷ୍ଟ ଇଞ୍ଜିନିଅର ସତ୍ୟବ୍ରତ ମହାରଣା ( ଆଦିତ୍ୟ ଗ୍ରାଫିକ୍ସ )ଙ୍କ ବାପା । ଡ଼ ମହାରଣା ଅବସର ପରେ ବିଭିନ୍ନ ସଂଗଠନ ସହ ଜଡିତ ରହି ସାମାଜିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ ରଖିଥିଲେ । ବିଜେପିରେ ଯୋଗଦାନ କରି କିଛି କାଳ ପାଇଁ ରାଜନୀତି ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେ ସେଥିରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇଥିଲେ । ତାଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ବିଭିନ୍ନ ମହଲରେ ଶୋକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି । ସହର ଅନେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଶେଷ ଦର୍ଶନ ପୂର୍ବକ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଜ୍ଞାପନ କରିଛନ୍ତି । ରାୟଗଡାଠାରେ ଶେଷ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରାଯିବା ନେଇ ପରିବାର ପକ୍ଷରୁ ନିଷ୍ପତି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି ।
ସ୍ବର୍ଗତ ଡ଼. ରଘୁନନ୍ଦନ ମହାରଣା ଶେଷ ନିଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ସମ୍ପର୍କରେ ଅନେକ କଥା ଶବ୍ଦରେ କହିଛନ୍ତି । ସେହି କଥାକୁ ଅବିକଳ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥାପନା କରିବାକୁ ଉଚିତ ମଣୁଛୁ । ସମୟର ପ୍ରତିଫଳନ ଅର୍ପଣ କରୁଛି ଅଶ୍ରୁଳ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି…
ରାଜପ୍ରସାଦର ଗଳିକନ୍ଦିରୁ ଅପରେସନ ଥିଏଟର
ମୋ ଜୀବନର ଯାତ୍ରା
ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡିର ପବିତ୍ର ତଥା ପ୍ରତାପୀ ମହେନ୍ଦ୍ରତନୟା ନଦୀର କୂଳରେ ମୋ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ମୋ ପିତା ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଜଣେ ନିଷ୍ଠାପର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପରିଦର୍ଶକ (Health Inspector) ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ I ମୋର ଆଜି ବି ମନେ ଅଛି, ପ୍ୟାଲେସ୍ ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ମୁଁ ମହାରାଜା ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଗଜପତିଙ୍କ ନିୟମିତ ଯାତ୍ରାକୁ ଦେଖୁଥିଲି I ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ସେହି ରାଜକୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହିଁ ମୋ ମନରେ ଉଚ୍ଚାକାଂକ୍ଷାର ପ୍ରଥମ ବୀଜ ବପନ କରିଥିଲା I କିନ୍ତୁ ମୋ ପିଲାଦିନରେ ହିଁ ସୁଖର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଗଲା I ପିତାମାତା ଉଭୟଙ୍କୁ ହରାଇବା ପରେ ମୁଁ ଏବଂ ମୋର ଭାଇଭଉଣୀମାନେ ଅତି ଅଭାବ ଅନଟନ ମଧ୍ୟରେ ଗତି କଲୁ। ମୋର ବଞ୍ଚିବା ଏବଂ ମୋର ସତ୍ତା ପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ବଡ଼ ମାଆ ଏବଂ ବଡ଼ ଭାଇମାନଙ୍କ (କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଗୋପାଳ କୃଷ୍ଣ (ବୁଚି ନନା)) ନିକଟରେ ଋଣୀ। ସେମାନେ ହିଁ ମୋର ପିତାମାତା ସାଜିଲେ I ସେହି ଭବିଷ୍ୟତହୀନ କିଶୋର ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନରେ ଏକ ସଂକଳ୍ପ ଦୃଢ଼ ହେଲା: “ମତେ ଜଣେ ଡାକ୍ତର ହେବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ । ”
ଡାକ୍ତର ପାଇଁ ଯାତ୍ରା
୧୯୬୦ ମସିହାରେ, ଗୋଟିଏ ଭଙ୍ଗା ଲୁହା ଟ୍ରଙ୍କ, ହଳେ ପୋଷାକ ଏବଂ ପରିବାରରୁ ସଂଗୃହିତ କିଛି ସାମଗ୍ରୀ ଧରି ମୁଁ ଏକାକୀ କଟକ ଯାତ୍ରା କଲି । ନିଜର ଅସହାୟତା ପାଇଁ ମୁଁ ଆଖରୁ ଲୁହ ଝରାଉଥିଲି, ସେତିକି ବେଳେ ମୋ ଗ୍ରାମର ଜଣେ ଦୟାଳୁ ଛାତ୍ର ବିଜୟ ରାଘବ ଗନ୍ତାୟତ ମତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ । ଏସ୍.ସି.ବି. (SCB) ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ ଇଣ୍ଟରଭ୍ୟୁ ସମୟରେ, ମୁଁ ସେହି ବଡ଼ ବଡ଼ “ଦିଗ୍ଧଜ ଡାକ୍ତର” ମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଥରୁଥୁଲି, ମୋର ଛାତି ଧଡ଼ଧଡ଼ ହେଉଥିଲା I ସେମାନେ ମତେ ବୁର୍ଲା ମେଡିକାଲ କଲେଜକୁ ପଠାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଅତିବାହିତ କରି ଜଣେ ପୂର୍ଣାଙ୍ଗ ମଣିଷ ଭାବେ ଗଢ଼ି ହେଲି I ମୋର ବଡ଼ ଭାଇ କ୍ୟାପ୍ଟେନ କେ.ସି. ମହାରଣା ବରେଲିରୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ଟଙ୍କା ପଠାଉଥିଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ମୁଁ କେବେ ହାର ମାନିଲି ନାହିଁ ।
୧୯୬୫ ମସିହାରେ ମୁଁ ଏମ୍.ବି.ବି.ଏସ୍. ଏବଂ ପରେ ୧୯୭୦ ମସିହାରେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଡାକ୍ତର ଗିରିଜା ଶଙ୍କର ଦାସ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ‘ମାଷ୍ଟର ଅଫ୍ ସର୍ଜରୀ’ (M.S.) ହାସଲ କଲି I ମୋର ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନ ଓଡ଼ିଶାର ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାରେ ସେବା କରିବାର ଏକ ମିଶନ ପାଲଟିଗଲା I କୋରାପୁଟରେ ଜଣେ ଟିବି (TB) ଡାକ୍ତର ହେବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭକରି ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡି, ଭବାନୀପାଟଣା ଏବଂ ବଲାଙ୍ଗୀରରେ ସୀମିତ ସୁବିଧା ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭରୁ ଦୁର୍ଲଭ ଅପରେସନ (ଯେପରିକି ଗ୍ଲେନେକ୍ଟୋମି ଏବଂ ଥାଇରଏଡେକ୍ଟୋମି) କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମୋର ସମଗ୍ର କ୍ୟାରିୟର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଛୋଟ ବଡ଼ ପ୍ରାୟ ୩୦,୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ଅସ୍ତ୍ରୋପଚାର କରିଛି I ମୁଁ ଧନୀ ଏବଂ ଗରିବଙ୍କୁ ସମାନ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଚିକିତ୍ସା କରିଛି। ୧୯୯୮ ମସିହାରେ ରାୟଗଡ଼ର ଜିଲ୍ଲା ମୁଖ୍ୟ ଚିକିତ୍ସା ଅଧିକାରୀ (CDMO) ଭାବରେ ମୁଁ ଅବସର ଗ୍ରହଣ କଲି। ଏହି ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାର ନିୟୋଜନ ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲି ।
ପାରିବାରିକ ଜୀବନ
ମୋର ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନ ସହିତ ପାରିବାରିକ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ବିକଶିତ ହୋଇଥିଲା I ୧୯୬୬ ମସିହାରେ ମୁଁ ଶ୍ରୀମତୀ ଭାଗ୍ୟବତୀ ମହାରଣାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲି ଏବଂ ଆମେ ଚାରୋଟି ସୁଯୋଗ୍ୟ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲୁ – ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଜଣେ ଉଦ୍ୟୋଗୀ, ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଏବଂ ଇଞ୍ଜିନିୟର ଭାବରେ ଆମର ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ଆଗକୁ ନେଉଛନ୍ତି !
ଅବସର ମୋ ପାଇଁ କେବେ ଶେଷ ନଥିଲା। ଏହା ଥିଲା କେବଳ ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ । ମୁଁ ରାୟଗଡ଼ ବିଶ୍ବକର୍ମା ସମିତିର ନେତୃତ୍ବ ନେଲି । ରାୟଗଡ଼ାରେ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କଲୁ ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବୀରଘଟ୍ଟମ ଓ ନରସନ୍ନାପେଟା (ମୋର ଶ୍ବଶୁର ଘର ସହର) ର ମିଶନ ହସ୍ପିଟାଲ ଏବଂ ରାୟଗଡ଼ା ଜିଲ୍ଲା କାରାଗାର ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ମଧ୍ୟ ସେବା ଜାରି ରଖିଲି I ଆଜି ମଧ୍ୟ ମୁଁ କପିଳାସ ହୋଟେଲ ରୋଡ୍ରେ ଥିବା ମୋର କ୍ଲିନିକରେ ବସି ରୋଗୀଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହେ। ମୋର ଜୀବନ ଦର୍ଶନ ସମାନ ଅଛି। ଯେକୌଣସି ସମୟରେ, ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଯେକୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ । ଜଣେ ଭଙ୍ଗା ଟ୍ରଙ୍କ ଧରି ଥରୁଥିବା ବାଳକଠାରୁ ଜଣେ ସର୍ଜନ (ଶଲ୍ୟ ଚିକିତ୍ସକ) ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଯାତ୍ରା ବହୁତ ଲମ୍ବା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ମତେ ଏହାକୁ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସାହସ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଡାକ୍ତର ରଘୁ ନନ୍ଦନ ମହାରଣା
.